Priester Bart Benats vertrekt na 19 jaar uit Zonhoven

img_8742

Negentien jaar geleden belde toenmalige Bisschop Paul Schruers naar de jonge priester Bart Benats. Die was op dat moment in Rome volop aan zijn doctoraat aan het werken. Of hij geen Kapelaan wilde worden in Zonhoven? “Ik was beschikbaar en dus heb ik meteen ja gezegd,” blikt priester Bart Benats vandaag terug. Na negentien jaar inzet voor Zonhoven wordt hij nu Bisschoppelijk afgevaardigde voor de jongerenpastoraal en voor de diakenwerking. Ook blijft hij professor aan het seminarie in Leuven.  “Maar noem het liever geen afscheid. Want Zonhoven blijft voor mij dichtbij.”

“Ik ben groot geworden in Bilzen,” blikt Bart terug. “In Zonhoven was ik voor 1998 eigenlijk nog nooit geweest. En ja, ik was best timide toen ik hier aankwam. Ik kende niemand. Maar lang heeft dat gelukkig niet geduurd. Het onthaal was hartelijk, en omdat er niet meteen een onderkomen klaar was woonde ik zelfs twee maanden in bij Deken Wim Cortleven. Zo leerde ik stilaan heel wat Zonhovenaren en de werking van de parochie kennen. Het werd snel een echte thuis. Mijn eerste taken? Dat was onder meer het uitwerken van de gezinsvieringen. Het jaar voor ik naar Zonhoven kwam was uit een rondvraag immers gebleken dat daar nood aan was. Ik heb er meteen mijn schouders onder gezet. Niet alleen, want ik ging bij veel mensen op bezoek, en zij hebben enthousiast meegewerkt. Er stond een heel team klaar. Ik heb trouwens altijd gevonden dat de kerk niet alleen de priester is. De kerk is juist een plek waar we samen komen, waar mensen elkaar vinden. Ik voelde dat de ‘drive’ die ik in me had, er ook bij andere mensen was. Zo hebben we samen mooie vieringen beleefd. En vandaag zijn de gezinsvieringen er nog steeds.”

Chiro en KSA

“Eigenlijk ben ik best veranderd door mijn verblijf in Zonhoven,” denkt priester Bart. “Ik heb geleerd meer open te zijn voor nieuwe contacten. Vooral gesprekken om een begrafenis voor te bereiden vond ik in het begin soms lastig. Je leert mensen uiteindelijk kennen op een moment dat ze het heel moeilijk hebben. Maar vaak groeiden zo warme contacten. Bij de Plussers was het echt thuis komen. Ook dat hebben we trouwens met een enthousiast team gedaan, zoals met godsdienstleraar Patrick Switten. Op een gegeven moment hadden we hier in Zonhoven bijna zestig leden, en waren we ineens de grootste in Limburg. Ik werd intussen meegetrokken naar de Chiro van Zonhoven-centrum. Daar ben ik 18 jaar mee op kamp mogen gaan. Ook met de KSA – vroeger VKSJ – was er een fijn contact. En ja, ook de eerste communie en het vormsel werden snel mijn taken.” Terwijl priester Bart Benats zijn eerste maanden in Zonhoven werkte, was wel zijn thesis nog niet af. “Die heb ik tussendoor nog afgewerkt. Hij ging over Ireneüs van Lyon, de eerste grote theoloog na de apostelen. Daar haal ik vandaag nog altijd veel inspiratie uit. Hij beschrijft hoe God in relatie gaat met de mensen. Als je zijn ideeën onderzoekt, ervaar je sterk hoe de eerste Christenen hun geloof beleefden. Het blijft na al die eeuwen nog heel bijzonder om hem te lezen en te ontdekken. ”

Geen doemdenken

Negentien jaar later is er in Zonhoven en daarbuiten veel veranderd. “De vanzelfsprekendheid van het geloof en de kerk zijn misschien voorbij. Vroeger was er op parochiale feesten automatisch veel volk. Vandaag zijn er zo veel verenigingen, voor mensen met allerhande interesses. Dat was destijds minder het geval. Ergens is dat jammer, want in zo een grote parochiegemeenschap kwamen ook mensen van verschillende pluimages elkaar tegen. Het was een grote ontmoetingsplek. Maar aan doemdenken doe ik niet mee. Ik merk vandaag nog even goed openheid en het verlangen van mensen voor het Goddelijke. Het wordt misschien niet altijd even kerkelijk uitgedrukt, maar ik voel dat het leeft. Ik hoop dat die zoekende mensen het Evangelie leren kennen. Ik heb jonge plussers gezien, die hun weg vonden in het geloof. En bij de jongeren vandaag merk ik dezelfde openheid.”

Mooie toekomst

Zaterdag 30 september om 17 uur is er een dankviering voor Kapelaan Bart Benats in de kerk van Zonhoven-centrum. “Maar noem het liever geen afscheidsplechtigheid,” zo vraagt hij. “Dat klinkt zo definitief. En echt weg ben ik natuurlijk niet. Ik blijf wonen in het pastoraal centrum in Kiewit, vlakbij Zonhoven. Na negentien jaar zal ik van hieruit nog vaak spontaan richting Zonhoven rijden. Of ik nog tips en ideeën wil meegeven voor de Zonhovense parochies? Er samen voor gaan: dat is allesbepalend om creatief en levendig bezig te blijven. Schep vooral ruimte waar mensen kunnen thuis komen. Van binnenuit zal de kerk in Zonhoven zeker een mooie toekomst hebben.”