Kosteres Germaine Hendrikx (83) schrijft boek over Ten Eikenen

img_4037
Al meer dan twintig jaar is Germaine Hendrikx (83) kosteres van het kapelletje van Ten Eikenen. Maar eigenlijk helpt bijna heel haar  gezin mee. Zelfs vanuit Australië en Canada komen mensen speciaal naar Ten Eikenen om op deze bijzondere plaats te trouwen. Nog altijd is het voor veel mensen een belangrijk bedevaartsoord. Germaine zelf heeft er intussen zelfs een boek over geschreven.

23 jaar geleden zat Germaine in het kerkkoor van Ten Eikenen. Jules Bollen ging toen op pensioen als koster, en de pastoor vroeg of die taak niets voor haar was. Germaine besloot zich in te zetten, en dat doet ze vandaag nog altijd met veel zorg. “Al is het dus een familiale aangelegenheid geworden,” lacht ze zelf. “Mijn drie dochters Nicole, Hilde en Lieve, en mijn man Henri Vandeput steken de handen mee uit de mouwen. Zonder hen lukt het niet. Ik zelf open ’s ochtends de kerk, Henri doet de deur ’s avonds weer op slot. Zijn er kleine herstellingen nodig, of moet er iets zwaar uit de kelder naar boven gehaald worden? Dan zorgt Henri daarvoor. Alles klaar zetten voor de mis, zorgen dat de kaarsen goed staan, de ceremonie voorbereiden en poetsen is mijn taak. Voor elk huwelijk zorgen we dat alles netjes is. Dochter Hilde helpt met het onderhoud, terwijl dochter Nicole helpt bij de ceremonies. Dochter Lieve springt mee bij waar nodig. Allemaal wonen we rond deze kapel, we zijn er letterlijk mee vergroeid.”

 Vanuit Amerika

Het kapelletje van Ten Eikenen is bekend bij trouwlustige Zonhovenaren. “Ik heb hier intussen al geholpen bij duizend huwelijken,” rekent Germaine uit. “Maar ze zijn lang niet allemaal van Zonhoven. Vanuit heel het land komen ze. En ja, er zijn al Amerikanen, Australiërs en Canadezen die speciaal deze plek uitgekozen hebben voor hun huwelijk. Vaak hebben ze familie die een band heeft met Zonhoven. En die is blijkbaar heel sterk. Begrijpelijk, want het is hier een prachtige locatie.” Germaine heeft al veel mooi momenten meegemaakt in de kapel. “Het is mooi om jonge mensen gelukkig te zien. De emmers rijst die we voor de deur weggeveegd hebben zijn niet te tellen. De tijden zijn bovendien veranderd. Mensen van hetzelfde geslacht houden hier soms een plechtigheid omdat ze elkaar graag zien. Dat vind ik mooi. Soms waren er echter heel droevige momenten. Als er bijvoorbeeld een ‘krenske’, het Zonhovens voor een gebedswake, werd gehouden. Kosteres ben je trouwens dag en nacht, zoals die ene keer dat het alarm om drie uur ’s nachts afging. Bleek dat één van de kerkuilen via het dak naar binnen was gevlogen. Die hebben we daar met veel moeite weer uit gekregen.”

De Kapel van Ten Eikenen blijft een bekend bedevaartsoord in Limburg. Dit jaar waren er 260 bewoners van de Zonhovense rusthuizen die naar hier gekomen zijn. Maar ze zijn lang niet alleen. Kijk eens hoeveel kaarsjes elke dag gebrand worden. In de examenperiode zien we mama’s en papa’s binnen komen voor hun kinderen. Vanuit heel de regio komen de mensen om Maria te eren. Die bijzondere aantrekkingskracht is nog lang niet verdwenen. Dat doet me plezier.”

En de toekomst? “Ik blijf dit doen, zo lang het kan. Ik heb nu een boek klaar over deze kapel. Priester Rik helpt door een woordvoord te schrijven. Dit jaar gaan we het nog uitgeven. Mocht het ooit te zwaar zijn, dan heb ik nog mijn kinderen. Ik weet zeker dat zij evenveel van deze kapel houden, als ikzelf.”