Zuster Louise (100) na een leven vol inzet terug in Zonhoven

img_4056

Deze maand werd de honderdste verjaardag van zuster Louise (Pauline Bielen) gevierd. Een leven lang heeft ze zich voluit ingezet voor de Zusters van Liefde. In 1918 werd ze geboren in Zonhoven, en nu haar taak volbracht is komt ze opnieuw tot rust in haar eigen Zonhoven. “Er is veel veranderd, maar de mensen zijn hier nog altijd even lief voor mij.

Zuster Louise werd geboren aan de Grote Hemmenweg, vlakbij het kapelletje daar. Van de zes dochters en drie zonen uit het gezin was zij de enige die voor het religieuze leven koos.  “Heel bewust, en samen met een ontzettend goede vriendin zuster Hubertine. Ze was tien jaar jonger dan mezelf. Maar zij wilde gaan, en ik volgde mee hoewel ik al 28 jaar was. De keuze was logisch voor me. Het was nooit een plicht geweest om naar de kerk te gaan, ik deed dat gewoon graag. Ik bad heel veel, uit eerbied voor God en uit dankbaarheid voor het leven. Zo vertrokken we vanuit Zonhoven naar Tilburg, waar alle zusters van onze orde werden opgeleid. Nadien volgden taken in Maaseik en in Borgloon. Op die laatste plaats heb ik meer dan vijftig jaar gediend. Het onderhoud van het klooster en van de aanpalende normaalschool was mijn belangrijkste werk. Ik heb dat zo goed mogelijk proberen te doen, tot het echt niet meer kon.”

Ja, er zijn moeilijke momenten geweest. “Ik heb mijn oudste broer verloren door een ongeluk, en misschien zijn er nog Zonhovenaren die weten dat ons huis aan de Grote Hemmenweg ontploft is. Mijn twee ongetrouwde zussen hadden het laten bouwen, en ze hadden er ook een kamertje voor mij in voorzien. Ze hebben er maar één nacht in geslapen toen alles werd weggeblazen. Vermoedelijk was een gasleiding niet goed aangesloten. Zo verloor ik nog een zus en een neefje. Een drama dat moeilijk om dragen was.”

Terug naar Zonhoven

Maar Zuster Louise kreeg veel steun in het klooster en ze gaf vooral ook veel door haar gedreven inzet. “Nu kan ik moeilijker, en sinds zes jaar mag ik in Zonhoven weer tot rust komen in het Woon en Zorgcentrum Catharina. Ik ben de enige van al mijn zussen en broers die nog leeft. Dat komt er van als je zo een leeftijd bereikt,” lacht ze zelf. “Ik ben nog eens in Zonhoven gaan wandelen, maar er is natuurlijk veel veranderd sinds ik hier op 28 jarige leeftijd vertrok. Ik herken het allemaal niet meer, en de mensen kennen mijn niet meer. Maar ik ben dankbaar dat ik terug kon komen. En ook al mis ik Borgloon een beetje, ik voel me weer thuis in dit dorp. Als ik terugkijk op al wat ik mocht beleven kan ik er moeilijk één aller gelukkigste moment uithalen. De eenvoud en de rust in mijn leven zijn misschien mijn grootste geluk.”

Sinds de intrede van zuster Louise is de kerk veranderd. Er zijn in ons land minder roepingen, maar daar is de zuster niet bezorgd over. “De tijden veranderen. Vroeger hadden gezinnen heel veel kinderen, en toen was het normaal dat één iemand voor een religieus leven koos. Vandaag is dat minder vanzelfsprekend. Maar ik zie nog altijd heel lieve en gedreven mensen om mij heen. Hier in het rusthuis bijvoorbeeld. Daarom denk ik niet dat we bezorgd moeten zijn. Er is nog veel liefde om ons heen, dus is God nog altijd heel dichtbij ons.”